Leven is zingen, zingen is leven

Als klein meisje zat ik al bij het kinderkoor... Als tiener vond ik het heerlijk om op mijn kamer plaatjes te draaien op de pick-up, met een 'microfoon' voor de spiegel...  Mijn eerste echte solo kreeg ik toen ik bij een jongerenkoor zat. Het was het nummer 'Fais comme l'oiseau' (Als vogels zo vrij) van Michel Fugain, dat ik door de microfoon mocht zingen voor alle kerkbezoekers. Ik stond daar en keek in het rond.
Op dat moment wist ik dat er nooit iets zou zijn dat ik liever zou doen dan zingen voor mensen !!

De boodschap van Michel Fugain, 'Als vogels zo vrij', vond ik prachtig. Ik bedacht me dat ik mijn publiek ook wel iets te vertellen had. Ik begon met het schrijven van mijn eigen liedjes en zocht muzikanten die geloofden in mijn muziek. Dat was zo bijzonder! De band Davy Jones was een feit. CD opnamen met eigen liedjes en een heuse tour door Oostenrijk en Duitsland waren absolute hoogtepunten.

Toen de band uit elkaar viel, besloot ik mijn zangactiviteiten uit te breiden en me te richten op een breder publiek. Ik ging bij een show gezelschap, een zangduo en een showtrio en was elke avond van het weekend al zingende te vinden op feesten, partijen en bruiloften. Overdag hield ik me graag bezig met studiowerk; het inzingen van radio-jingles en het inkoren van albums van andere artiesten. 


Nog altijd zing ik bruiloftsvieringen in de kerk of op het stadhuis, waarbij ik mezelf begeleid op akoestische gitaar. Maar u vindt me niet alleen op feestelijke gelegenheden. Zingen bij afscheidsceremonies is een belangrijk aspect van mijn zangleven. Mensen troost bieden in de liedjes.


Zingen voor mensen. Emoties oproepen, emoties overbrengen, in de breedste zin van het woord. Mensen kippenvel bezorgen. Met ziel en zaligheid, met mijn hele gevoel en alles dat ik waard ben.


Want leven is zingen, zingen is leven.